Κορυφαία νέα

Αναμνήσεις από τη χώρα των ηττημένων – Νοέμβριος

Τραυματισμένο σώμα, τραυματισμένο μέρος, / τραυματισμένος καιρός…. Έγραψε τον Γ. Σεφέρη τον Νοέμβριο του 1949, στη φωτιά του εμφυλίου πολέμου και ίσως θα επαναλάμβανε τους ίδιους στίχους σήμερα, για έναν άλλο σύγχρονο και αδήλωτο πόλεμο, πιο αποφασιστικό και θανατηφόρο.

Νοέμβριος 2020. Από τις πρώτες μέρες, ήταν σαφές τι θα ακολουθούσε. Ξεκινήσαμε με την αγωνία του αποτελέσματος του Αμερικανικές εκλογές και με εξειδικευμένους αναλυτές που εξηγούν λεπτομερώς τις διαφορές μεταξύ των κρατών της Μεσοδυτικής και των μεγάλων αστικών κέντρων, τον τρόπο ψήφου τους στη Νεμπράσκα ή το Τέξας, και τη σημασία της μέτρησης των ψηφοφοριών κατά κράτος. Τόσοι πολλοί ψηφοφόροι, τόσες πολλές προβλέψεις και ούτω καθεξής. Είναι σαν να έχουμε κατανοήσει τον ελληνικό εκλογικό νόμο σε τέτοιο βαθμό -ο οποίος στην πραγματικότητα αλλάζει όταν προσπαθούν και ανάλογα με τις φιλοδοξίες κάθε κυβέρνησης- οπότε θα ήταν λογικά εύκολο να συμβαδίσει με αυτό που συμβαίνει στις ΗΠΑ. Και αφού το ξεφορτωθήκαμε επίσης, βιάσαμε να χαιρετήσουμε την εκλογή του νέου Δημοκρατικού Προέδρου, ελπίζοντας (μέχρι να αντικρούσουμε ξανά), για την αμερικανική βοήθεια με τη λογική του συνθήματος «καλωσορίστε το δολάριο» σε όρους Ελληνοτουρκικα και όχι μόνο αυτό, αφήνοντας πίσω τους τα διαιρετικά συνθήματα, την πόλωση και τον λαϊκισμό και προχωρώντας, με σαφή συμπεράσματα, στις επόμενες ειδήσεις που πρέπει να καταναλωθούν και όχι απαραίτητα κατανοητές. Μαζί με αυτά, ωστόσο, αφήσαμε μια σειρά αντικειμενικών χαρακτηριστικών της σοκαρισμένης τώρα υπερδύναμης, όπως η εκπαιδευτική πραγματικότητα δημόσια και ιδιωτική. Όπου τα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης θυμίζουν χώρους αξιοπρεπούς και απρόσκοπτης κυκλοφορίας ιδεών και όχι μάντρα ή απόρριψη οικοδομικών υλικών και ακόμη και παράνομο.

Τους αφήσαμε πανεπιστήμια της χώρας από την οποία, τελικά, οι περισσότεροι από τους νεοσσούς της “Αριστεράς και της Προόδου” από τη μια πλευρά έχουν αποφοιτήσει, και φυσικά οι ευγενείς απόγονοι του δικαιώματος της κληρονομιάς, του “εξαιρετικού” από την άλλη, του υποτιθέμενη συντήρηση. Ένα γεγονός στο θεό που δεν σχετίζεται με την μάλλον υποτονική αντίδραση του πρώτου, το αηδιαστική εικόνα του πρύτανη του Πανεπιστημίου Οικονομικών να βανδαλιστούν και να κακοποιηθούν από τα διαβόητα τρομπέτα του κόκκινου αναρχο-φασισμού με ειλικρίνεια, χωρίς ιδεολογίες και ανατροπές. Αντιθέτως, η καθυστερημένη και φοβική προσπάθεια να έχει καν έναν στοιχειώδη έλεγχο αυτών που εισέρχονται σε πανεπιστημιακές σχολές συναντήθηκε τον μήνα εκείνων – μαθητών και δασκάλων – που καλούνται να προστατέψουν. Για άλλη μια φορά ανακαλύπτουμε μαζί με την πυρίτιδα και το προφανές. Για άλλη μια φορά, οι ανακοινώσεις μύρων και θυμών εξαπολύονται, χωρίς σοβαρές αντιπαραθέσεις και επιχειρήματα. Επειδή τίποτα δεν πρέπει να διαταράξει τον «βαθύ ύπνο» μιας χαμένης γενιάς, η οποία φημολογείται ότι προκαλεί την ανατροπή και την επανάσταση που περιπλανιέται στα γνωστά στέκια των διανοουμένων του Σαββατοκύριακου γύρω από τα Εξαρχεία, μέχρι τσιμέντο πλακόστρωτη Ακρόπολη. Ένας ολόκληρος κόσμος που υποτίθεται ότι τηγανητά παριστάνει να γνωρίζει τι ακριβώς είναι αυτό που ακτινοβολεί για χιλιάδες χρόνια στο θεό πεδίο του Αγίου Ροκ, (χωρίς να χρειάζεται καθόλου τον κρύο φωτισμό του ευοίωνου ιδρύματος Ωνάση). Γιατί επίσης τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται ο πολιτισμός από εκείνους που υποτίθεται ότι εμπλέκονται στην προώθηση και την προώθησή του. Χωρίς όραμα και σύγχρονη προοπτική, απελευθερωμένος από τη μικροσκοπική αρχαιότητα και το κάποτε ένδοξο παρελθόν. Ο πολιτισμός, από ζωτική αναγκαιότητα, έχει γίνει μια επιλεκτική πολυτέλεια! Υπάρχει έλλειψη αίσθησης ευθύνης, σοβαρότητας και αποφασιστικότητας, αλλά προέρχονται από βαθιά γνώση και σκληρή δουλειά και όχι πολιτική και ημι-μάθηση. Ένα εξαιρετικό αρχιτεκτονικό παράδειγμα ενός άχρωμου και υποτονικού ονείρου και όχι ενός ισχυρού ονείρου, το νέο κτίριο της υπό κατασκευή εθνικής γκαλερί…

READ  Η εξωφρενική τιμή της πιο ακριβής μάσκας κοραναϊού στον κόσμο

Έτσι νέος απαγόρευση κυκλοφορίας(Ελληνιστική “απαγόρευση”, σύμφωνα με τον Μπαμπινιώτη) Ξεκίνησε με τα πολλά θέατρα, τους κινηματογράφους, τα μουσεία, τα λίγα, δηλαδή, παντού μικρά, hotbeds πολιτισμού.

Φυσικά. Από εκεί θα ξεκινήσουμε να νικήσουμε την επιδημία. Από το βολικό και εύκολο. (Φυσικά, αυτή τη φορά ο γνωστός ταλαντούχος ηθοποιός και σκηνοθέτης μπορεί να μην μπόρεσε να βρει τον πρωθυπουργό στο τηλέφωνο, προκειμένου να δώσει ακόμη μια επέκταση λίγων ημερών, στην μακρόχρονη πολιτιστική πραγματικότητα που συνεχίζεται ξέγνοιαστο να ομφαλό και να καυχηθείτε). Αλλά ακόμη και αυτή η νέα «ήπια» ένταξη δεν ήταν αρκετή. Προχωρήσαμε γρήγορα στην επόμενη φάση του έργου, ενώ ταυτόχρονα το τηλεργασία όσον αφορά την ψηφιακή δουλεία, Οι «ευέλικτες μορφές απασχόλησης» νομιμοποιούνται και επιτρέπεται να λειτουργούν εταιρείες με γελοία πρόσχημα και παραθυράκια στη διάτρητη νομοθεσία.

Πριν, λοιπόν, ο Alector φώναξε, ο πρωθυπουργός, απέναντι στον «Σωτήρη», καθώς ακούσαμε τον καθηγητή Τσιώδρα να τον καλεί, ανακοίνωσε σε σχετική ομιλία προς τον ελληνικό λαό, έναν δεύτερο στρατηγό απαγόρευση κυκλοφορίας υποτίθεται ότι τρεις εβδομάδες (η οποία από την αρχή περιμέναμε να διαρκέσει περισσότερο). Μηνύματα, πιστοποιητικά κίνησης, αναστολές θέσεων εργασίας και απολύσεις, λιανοπωλητές σε ύφεση, οικονομία σε πλήρη κρίση και εξ αποστάσεως εκπαίδευση και άγονοι μαθητές για ώρες μπροστά σε οθόνες, χωρίς να υποψιαζόμαστε τι έχει το μέλλον. Εφιάλτης σε επανάληψη. Ολα η χώρα απέκτησε ξαφνικά αυτό το χρώμα τριών καρατίων που προσπαθούμε να αποφύγουμε για το Αιγαίο μας εδώ και χρόνια: ένα κατατονικό γκρι, τέφρα από τα απομεινάρια μιας ολόκληρης εποχής, ασφυκτικός από τα οράματα και τους αγώνες μας. Ένα σχεδόν μη-χρώμα που κάλυπτε ακόμη και το μικρό νησί της Αστυπάλαια, το οποίο επιλέχθηκε από έναν γνωστό Γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία, προκειμένου να γίνει το πρώτο “πράσινο, ενεργειακά καθαρό νησί”, κλέβοντας ακόμα τον παραδοσιακό τίτλο από την ηπειρωτική χώρα, την ειδική πατρίδα του Υπουργού Ενέργειας και Περιβάλλοντος, ο οποίος περνώντας εν μέσω πανδημίας και γενικευμένης κρίσης σκέφτηκε να νομοθετήσει ένα μεγαλείο σχέδιο ανακύκλωσης.

Προφανώς θα έπρεπε να είχε θεωρήσει αμελητέο το βάρος των αυτόχθονων ψηφοφόρων που, τελικά, είναι ευημερούσα και ζουν μια ανέμελη και ανέμελη ζωή, με ένα πρόσθετο δημοτικό τέλος, το οποίο περιέγραψε έντονα με τρεις λέξεις: “Πληρώνω όσο πετάω” … Για να «πείσει» την ανακύκλωση. Και γιατί όχι; Δεν συμβαίνει το ίδιο πράγμα στη Ζυρίχη ή στο Στρασβούργο;

READ  Μόρια: Αυτό είναι το κείμενο που κυκλοφόρησε στους μετανάστες για να αντιδράσουν στην καραντίνα

Ανακοινώσεις εκτός νόμου, νόμοι και κανονισμοί, μάλλον εμπνευσμένοι από χαλαρούς περιπάτους στις όχθες του Τάμεση ή του Σηκουάνα και έπειτα γράφτηκαν στα μέτρα της άθλιας εγχώριας πραγματικότητας σε εταιρείες συμβούλων πολυτελείας κάπου στο Βαλαωρίτου, από τεχνοκράτες που όταν βαρούσαν πούρα Μοντερέι, τρέχουν για ένα παιχνίδι σκουός (ελληνικό / τένις τοίχου που θα έλεγε ο δάσκαλός μας…).

Ποιος ξέρει γιατί αυτή η βιασύνη και το ύποπτη προϋπόθεση για να σώσει τον πλανήτη από τα επιχειρήματα του καταναλωτισμού και την προώθηση της οικολογικής συνείδησης των ατυχών πολιτών. Όχι ότι η διαχείριση των αποβλήτων και η ανακύκλωση θα μπορούσαν να προκαλέσουν την όρεξη των παμφάγων τρωκτικών επενδύσεων, εάν δεν το έχει ήδη κάνει, όπως έχει ήδη κάνει με δημόσια έργα… Σωτήρες, σωτήρες παντού…

Παντού και γκρι. Από την Ακρόπολη, στη Θεσσαλονίκη και από εκεί στο Αιγαίο. Γκρι, σκισμένα και τα πανό στη σκουριασμένη πόρτα του Πολυτεχνείου, που τρεμάται ανατριχιαστικά στον αέρα ή τραντάζει από τα κοκτέιλ Molotov των ανδρών με κουκούλα που “γδύνονται” κάθε 17 Νοεμβρίου, επιβάλλοντας και δικαιολογώντας την παρουσία τους. Όχι όμως φέτος. Απαγόρευση και στην πραγματικότητα σε ολόκληρη την επικράτεια (!) Των συγκεντρώσεων, επομένως της καθιερωμένης πορείας από το Πολυτεχνείο στην αμερικανική πρεσβεία. Και όπως αναμενόταν, ξέσπασε μια πολιτική καταιγίδα, στην πραγματικότητα προεξέχοντας από την κομψή βίλα του προέδρου του MERA25 στην Αίγινα, στα περίχωρα του Ψυχικού. “Junta”, “κυβέρνηση συνταγματάρχων”, “αυταρχισμός” και άλλα παρόμοια. Ομαδική φωτιά κατά της κυβερνητικής απόφασης.

Ο αδιέξοδος εμφύλιος πόλεμος που ο ποιητής – και όχι ο κύριος διπλωμάτης – ο Γ. Σεφέρης περιέγραψε τόσο υπέροχα παραπάνω, συνεχίζεται. Τελικά, με το KKE κάναμε και το χρέος μας φέτος. Και ήσυχα επιστρέψαμε ήσυχα στις ερημικές γειτονιές, κλειδωμένοι στα σπίτια, ικανοποιημένοι και με καθαρή συνείδηση.

Τακτοποιήσαμε τα χρέη μας με το παρελθόν και το αίμα πολλών αθώων ανθρώπων, προσεκτικά διπλωμένες σημαίες και πανό δίπλα σε λαδομπογιές και σακούλες με καλοκαιρινά ρούχα και καθίσαμε μπροστά στις τηλεοράσεις με το τηλεχειριστήριο στο χέρι και τους λογαριασμούς των κοινών στο χέρι. Μέχρι την επόμενη «μαζική» κινητοποίηση, μέχρι τον επόμενο «δίκαιο» αγώνα.

Δίκαιοι και άξιοι και εμείς, “απόγονοι” της ιστορίας, της δημοκρατίας, της ελευθερίας. Αλλά το παρελθόν δεν αγοράζεται και δεν μπορεί πλέον να αγοραστεί / Κάθε σπασμένη φωλιά, κάθε διαγραμμένη λέξη.[…] Αλλά το αίμα τους δεν κρέμεται / Δεν υποψιάζονται πώς τους κυκλώνει συνεχώς / Δεν υποψιάζονται τι εξαντλήθηκε – για να σκοτώσουν. (Μ. Αναγνωστάκης, The Descendants, 1962).

READ  Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ζητά τον άμεσο τερματισμό των εχθροπραξιών στην Κύπρο Η Άγκυρα ενεργεί κατά της επέκτασης της διοίκησης των δυνάμεων

Και τα χριστουγεννιάτικα φανάρια, που αργά από τα μέσα του μήνα άρχισε να φωτίζει ακατάλληλα και αδικαιολόγητα τα έκπληκτα μπαλκόνια, τα στολίδια του περασμένου έτους που βγήκαν ξανά από τα σκονισμένα κουτιά μαζί με τα μούδιασμα έλατα που καταργήσαμε από τη σοφίτα, τις ευχές για την πρώτη μεγάλη μέρα γιορτές, της εορταστικής οργής του Δεκεμβρίου, τα πάντα φέτος δεν έχουν χρώμα, γεύση και μυρωδιά. Όλα καλύπτονται από ένα γκρι σαρκοφάγο καλούπι. Και αυτό είναι το πιο σοβαρό και ύπουλο από τα συμπτώματα αυτού του ιού του φόβου, της ήττας, της κατάρρευσης. Ο κόσμος δεν τελειώνει με μια ταραχή, με ψαλμούς και βιβλικές σάλπιγγες αποκάλυψης, αλλά με ένα σιωπηλό λυγμό *, για την αλήθεια που δεν κατάφερε να ειπωθεί, για την ιδέα που προδόθηκε από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές της… Απομένει μόνο μια τελευταία ελπίδα. Και όχι, δεν προέρχεται από τα πολυαναμενόμενα εμβόλια, (θυμηθείτε την αγωνία της έγκρισης των δόσεων οικονομικής βοήθειας; Τώρα θα ακολουθήσει το αμφίβολο έλεος των δόσεων σπα ορισμένων θαυματουργών εμβολίων, τα οποία θα μελετηθούν, Δες μια παράσταση). Η παγωμένη ελπίδα, η πανάκεια, η δημιουργία των φαρμακευτικών γιγάντων, οι οποίοι, όπως γνωρίζουμε, αν αποκλείσουμε αυτούς του επιδεινωμένου παρελθόντός τους, χαρακτηρίζονται διαφορετικά από ευγενείς και αθώες προθέσεις. Δεν είναι εκεί που περιμένουμε το φως. Αλίμονο.

Η “Πόλη” θα πέσει και οι στρατοί των αθώων θα συντριβούν. Τα έθνη θα εξαφανιστούν ή θα υποταχθούν, μαζί με γλώσσες, φυλές και φυλές. Η αναταραχή των σκοτεινότερων ενστίκτων, η μοναξιά της ανυπαρξίας και το θλιβερό φάσμα της συνολικής ανύπαρξης θα επικρατήσει. Δεν θα έχουμε τίποτα άλλο παρά την άνευ όρων παράδοση ή την τελευταία Έξοδο, ακόμη κι αν δεν έχουμε πουθενά αλλού να πάμε, κάπου για να καταφύγουμε, καμία γη υπόσχεσης να αναζητήσουμε, εκτός από την απόρθητη (προς το παρόν) συνείδησή μας.

Μέσα μας, ας ψάξουμε, όχι για τα χίλια φώτα, αλλά για το «Φως»**, για το ζωντανό αστέρι, ανάμεσα στους πολλούς νεκρούς, που πέφτουν, φωτίζοντας αμέσως τον ουρανό, ίσως θα καταφέρουμε να κάνουμε μια ευχή.

Ας σώσουμε ό, τι απομένει από τον “Ελεύθερο Άνθρωπο” για να αντισταθούμε στη λήθη και την υποταγή. Οτιδήποτε θα σώσει την ύπαρξή μας από τη σκιά της μνήμης μιας παγκόσμιας χώρας των πολιορκημένων, η οποία αναπόφευκτα θα ηττηθεί. Ακόμα κι αν κάθε επανάσταση είναι καταδικασμένη να γίνει καθεστώς και κάθε αντίσταση προορίζεται να τελειώσει σε αδιέξοδο.

* Αναφορά στο ποίημα του “Hollow People” Τ.μικρό.Έλιοτ“Αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος
Όχι με κύμα αλλά με λυγμό “.

** Γ. Βερίτης, “ήταν φώτα, χίλια φώτα, αλλά δεν ήταν φως …”

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button
Close
Close