άθλημα

“Γεια σου, είναι αυτό το Μ-Μαγικό;” | Μπάσκετ

Ο Κώστας Μπάτης ήταν, όπως θα θυμάστε, στενός συνεργάτης μου για μια ολόκληρη δεκαετία όταν το μπάσκετ ήταν ισχυρό. Πρώτα στο Mega και μετά στο ANT1. Είχα χρόνια να τον δω, αλλά λέω αντίο με ένα τρεμάμενο χέρι.

Κάναμε παράλληλα αμέτρητες περιγραφές για παιχνίδια μπάσκετ (στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στην Αμερική), καθώς και δεκάδες τηλεοπτικές εκπομπές. Ταξιδέψαμε μαζί, δουλέψαμε μαζί, φάγαμε και ήπιαμε μαζί, γελάσαμε μαζί, σπρώξαμε μαζί, κουπίσαμε μαζί.

Ήταν καλός τύπος, ήταν επίσης έντιμος σύντροφος. Στις εκπομπές είπε ότι αυτό που είδε και πίστευε ήταν σωστό. Δεν ήταν ένας από αυτούς που ξεπουλούν και παίζουν με παιχνίδια.

Όλοι στην περιοχή τον αγαπούσαν, χωρίς εξαιρέσεις. Θεωρήθηκε πραγματικός παίκτης μπάσκετ και, πάνω απ ‘όλα, καθαρός.

Στη νεολαία του ήταν επίσης καλός παίκτης, κάτοχος ευρωπαϊκού μεταλλίου με την Εθνική Παιδική Ομάδα του 1975 (με τον Παναγιώτη Γιαννάκη μπροστά), αλλά και πολλά τρόπαια με τον Παναθηναϊκό.

Όχι μόνο δεν επηρεάστηκε στη δουλειά από το πολύχρωμο παρελθόν του, αλλά είχε ήδη στοχευτεί από το «πράσινο» βάθρο. Και διοίκηση.

Ο Κώστας Μπάτης ήταν καλός άνθρωπος. Στην εταιρεία, η κορυφή, πολύ μακριά από τη δεύτερη. Όμορφος, απλός και λιπός, γεμάτος σε ένα μικρό αυτοκίνητο με το οποίο πήγαμε μαζί στην Πάτρα και την Παιανία.

Του άρεσε η δουλειά του, ειδικά η τηλεόραση. Είχε τους δαίμονες και τις ανασφάλειες του, όπως όλοι μας. Αντιμετωπίζει περισσότερα προβλήματα από ό, τι του άξιζε. Έφυγε πολύ νωρίς.

Πάντα έπρεπε να διηγείται την ιστορία του μεγάλου ινδικού χοιριδίου πώς έφτασε στην Κροατία που είχε σχεδόν υποστεί πόλεμο για έναν αγώνα μεταξύ Ζαντάρ και Σέρβου και γενικά ορθόδοξου Ολυμπιακού. Και για τη βροχή από ροχαλητό και κλωτσιές που έλαβε για 3 ώρες, κολλημένος στη θέση του σχολιαστή στα βουνά του σταδίου.

Νωρίτερα, ο Κώστας είχε πετάξει στην Τεργέστη, διέσχισε τα σύνορα με τη βοήθεια ενός γιουγκοσλαβικού αγίου, επιβιβάστηκε σε ένα ατμόπλοιο που κατεβαίνει από την ακτή της Δαλματίας και διέσχισε το μισό Ζαντάρ, περπατώντας στο σκοτάδι με μια βαλίτσα στο χέρι του, ενώ ακούγονταν πυροβολισμοί αυτόν. Στο δρόμο της επιστροφής, ο Ολυμπιακός τον λυπήθηκε και τον έβαλε δωρεάν στο χάρτη.

READ  Ο λόγος που ο Βόβορας άφησε τον Τζάκσον

Μαζί περιγράψαμε τον μοναδικό επίσημο αγώνα του Μάικλ Τζόρνταν με μια ελληνική ομάδα (στο “McDonald Open” του 1997), καθώς και ένα παιχνίδι ΝΒΑ All-Star, το 1994 στη Μινεάπολη.

Από αυτό το αξέχαστο ταξίδι στον άλλο πλανήτη του μπάσκετ, επιλέγω και καταθέτω την ακόλουθη ιστορία στη μνήμη του. Προτιμώ αυτό, να τον θυμάμαι να στέκεται και να χαμογελά, όπως ήταν στις καλές του στιγμές, παρά ένα δακρυγόνο νεκρολογία.

Καλό ταξίδι, ψηλό μωρό. Δεν χρειάστηκε να βιαστείς τόσο, βλάκα.

*********

Πολλά χρόνια πριν η Mega γίνει θνητό προτεκτοράτο αρπακτικών, ήταν ένα ανθεκτικό και φιλόδοξο κατάστημα που χτύπησε το ντέφι για να κάνει τους τρελούς αντιπάλους να χορέψουν τρελά.

Ως εκ τούτου, είχε την οικονομική δύναμη να στείλει δύο σχολιαστές στη Μινεάπολη, για ένα παιχνίδι All-Star NBA που θα εμφανιζόταν σε μια μαύρη νύχτα, νωρίς το πρωί της Δευτέρας, όταν όλη η φύση είναι ήσυχη.

Αντέχει την αφόρητη έξοδο για σήμερα, χάρη στη δημοτικότητα του μπάσκετ, το τσουνάμι της διαφήμισης και την ευκολία με την οποία προσηλυτίστηκε οι χορηγοί.

Για την καλή τύχη των δύο που συμμετείχαν στη σπάταλη αποστολή, ο Παπαδογιάννης-Μπάτης, ο μεγάλος χορηγός της εκπομπής ήταν μια αεροπορική εταιρεία, πρόθυμη να συνεισφέρει στο τροχόσπιτο και όχι δραχμές (επειδή το είχαμε το 1994), αλλά δύο εισιτήρια Αθήνα-Φρανκφούρτη -Σινόπ-Φρανκφούρτη-Αθήνα.

Την πρώτη θέση. Θείο δώρο, για ταξίδι 26 ωρών, από πόρτα σε πόρτα. Η «εξόντωση» θα περιγραφόταν από άλλους, αλλά δεν καταλαβαίνω αυτές τις ασυνέπειες. Ούτε είμαι φίλος σε οποιονδήποτε αρνείται ένα τέτοιο δώρο για να μην ενοχλεί το σώμα του.

Τέσσερις μέρες στην Αμερική με όλα τα έξοδα που καταβάλλονται και μπόνους σεξ με αστέρια NBA; Σε αντάλλαγμα για 4-5 ώρες “σκληρής” εργασίας πάνω από το μικρόφωνο; Μην βιαστείτε να καθαρίσετε το τραπέζι, θα επιστρέψω για ένα δεύτερο πιάτο.

Το μόνο πράγμα που χρειάζομαι σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ένα βιβλίο (ή τέσσερα), κάτι με λόγια για να σκοτώσω τον χρόνο ούτως ή άλλως.

Δεν θα σταματήσω ποτέ να εκπλαγώ με την εικόνα των συναδέλφων επιβατών που ξεκινούν και τελειώνουν τις διατλαντικές πτήσεις χωρίς τροφή για τα μάτια και τον εγκέφαλο. Φοβάμαι ότι θα λιποθυμήσω αν περάσω 10 ώρες σε αεροπλάνο ή οπουδήποτε κοιτάζοντας το άπειρο με μια απλή (ή λανθασμένη) εμφάνιση.

READ  Olympiacos - Guillerme: Η ... παραγγελία του Μαρινάκη -... - Sportdog.gr - Sports News | Νέα

Φεύγοντας από το αεροδρόμιο, φόρτωσα στις χειραποσκευές μου την αυτοβιογραφία του Magic Johnson, ο οποίος αγωνίστηκε για χρόνια από τον ιό HIV, την άγνοια και την προκατάληψη. Η ζωή μου, ήταν ο ευφάνταστος τίτλος.

Σκέφτηκα να τελειώσω το βιβλίο κάπου πάνω από τις Αζόρες, αλλά είχα τα συνηθισμένα εφόδια στην τσάντα μου και μέτρησα χωρίς τον Μπάτη.

Σε αντίθεση με εμένα, ο Κώστας ήταν ένας από αυτούς που δεν σκέφτονται να ταξιδεύουν χωρίς εταιρεία ή παρέα χωρίς συζήτηση.

Όταν αποκοιμήθηκα κατά την πρώτη πτήση, την αυγή, ο ψηλός με ξύπνησε, ρίχνοντας μια υγρή μπατονέτα στο πρόσωπό μου.

“Πετσέτα”, η αεροσυνοδός την κάλεσε ευφημικά, αλλά όταν προσγειώθηκε με ένα πρόσωπο στο πρόσωπό μου, είχε αναμφίβολα τη γεύση και την υφή ενός μπατονιού.

Περίμενα υπομονετικά να κοιμηθεί για να ανταποδώσει, αλλά από κακό. Υπάρχουν επίσης άνθρωποι που, εντελώς ανεξήγητα, δεν κοιμούνται στα αεροπλάνα.

Είχε επίσης ένα βαρύ χέρι σκληρυμένο για χρόνια στο γήπεδο μπάσκετ, οπότε είπα να αποφύγω δραστικά μέτρα που περιελάμβαναν υπνωτικά χάπια ή σφυριά.

Το μεσημεριανό γεύμα συνοδεύτηκε από κόκκινο γερμανικό κρασί και το κρασί έδωσε τη θέση του στο μαύρο αμερικανικό ουίσκι.

Με περισσότερη ευχαρίστηση, ανακαλύψαμε ότι ο αεροσυνοδός πρώτης κατηγορίας συμφώνησε να ξαναγεμίσει τα γυαλιά μας ξανά και ξανά, χωρίς αντιρρήσεις γερμανικού τύπου.

Την τρίτη φορά που επαναλάβαμε το αίτημα για μείωση των φαρμάκων, η χαριτωμένη φολίνη πλησίασε τις θέσεις μας συνωμοτικά και μας άφησε το μπουκάλι.

Μόλις το αδειάσαμε αυτό, ο ίδιος ο Τζακ Ντάνιελ εμφανίστηκε στο αεροπλάνο με τα τιράντες του και μας ζήτησε να το κρατήσουμε, πριν τα βαρέλια στεγνώσουν στο Τενεσί.

Και όταν προσγειώσαμε στο Σινσινάτι, ήταν αδύνατο να γράψουμε τη λέξη “Σινσινάτι” χωρίς να σκοντάψουμε στο τρίτο σίγμα ή το τέταρτο σίγμα, πόσο μάλλον να βρούμε σκάλες.

Ευτυχώς, ο παγωμένος αέρας του Φεβρουαρίου μας βοήθησε λίγο. Έπρεπε ακόμη να φάμε την ουρά του γαϊδουριού. Που στάζει. Bourbon.

Φτάσαμε στη Μινεάπολη σχεδόν τα μεσάνυχτα και υποστηρίξαμε αν η χιονισμένη λίμνη που βλέπαμε από το φινιστρίνι ήταν Νεάπολη ή Μη Νεάπολη.

READ  Με διπλή σύνθεση στο ΟΑΚΑ, ΠΑΟΚ εναντίον της ΑΕΚ

Το αλκοόλ έχει τον τρόπο να επαναφέρει το χιούμορ ενός άνδρα στο σχολείο.

Όταν βρήκαμε τη ζώνη όπου βγαίνουν οι αποσκευές (ή όχι αποσκευές), κοίταξα και είδα, πέντε ή δέκα μέτρα μακριά (ανάλογα με το αν τους είδα μονές ή διπλές), μια μαύρη όραση.

Με κουκούλα σε σκούρο παλτό και καλυμμένο με μπλε καπέλο, ένας άντρας ύψους δύο μέτρων στα σαράντα του, φτύνοντας τον Magic Johnson, περίμενε τη βαλίτσα του.

“Ουάου, είναι αυτό το Μ-μαγικό;” “Δεν ξέρω, ξέχασα τα γυαλιά μου στην Αθήνα.”

Θεωρώ το στιγμιότυπο που ακολούθησε ως μαύρη σελίδα στην καριέρα μου. Έβγαλα από την τσάντα μου το βιβλίο που (δεν) διάβασα στην πτήση, για να συγκρίνω τον αστραφτερό παίχτη μπάσκετ που καυχιόταν από το εξώφυλλο του με τον ταλαιπωρημένο ταξιδιώτη που μας κοίταζε με έκπληξη από μια ασφαλή απόσταση.

Κοίταξα ο ένας τον άλλο, ένα κάθε φορά. Ένα το Magic, ένα το Magic. Ήταν, φυσικά, αυτοπροσώπως, η Εξοχότητά του, ένας ευπρόσδεκτος επισκέπτης στις Τρεις Ημέρες των Αστέρων, υπεύθυνος για τις τηλεπικοινωνίες. Σαν κι εμάς.

Αλλά δεν είχε το μισό του Τενεσί στο αίμα του. Ένα άλλο ήταν το μικρόβιο που δηλητηρίασε το σώμα του. Λιγότερο αμήχανο.

Δεν υπήρχε τρόπος να χάσω μια τέτοια ευκαιρία. Έτρεξα να ρίξω νερό στο πρόσωπό μου, μείωσα τις οκτάβες σε προσεκτικά έξι, τραύλισα μια δικαιολογία για να εξηγήσω το χάος μου και του ζήτησα να βάλει αυτόγραφο στο εξώφυλλο του βιβλίου.

Ο Erwin “Magic” Johnson χαμογέλασε αχνά, φωτίζοντας το αεροδρόμιο και υπέγραψε με χαρά το αντίγραφο μου. Τον ευχαρίστησα που έδωσε νόημα στην παιδική μας ηλικία μέσω μιας ψυχρής οθόνης τηλεόρασης και του εύχομαι καλή ξεκούραση, μέσα από ένα ζεστό, τρέμουλο από το κομμάτι, χειραψία.

Από τότε δεν έχω πλύνει το δεξί μου χέρι. Δεν μπορώ πλέον να αποκρούσω τα ποντίκια.

Όσο για το βιβλίο με την αφοσίωση, ο διαρρήκτης που θα εισέλθει στο σπίτι μου για να αδειάσει τα ράφια θα ανακαλύψει φοβισμένα ότι υπάρχει μια γραμμή ρεύματος γύρω του και ένας μοσολόγκος 60 κιλών, ψηλότερος από τον Μπάτη.

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button
Close
Close